لبخند تو از خنده ي گل زيبا تر

در بركه ي آرام تو حتي مهتاب

صد بار ز خورشيد شده والاتر

تو پنجره ي وا شده بر هر جنگل

تو قطره ي از شوق شده دريا تر

خوبان جهان آنچه تو داري دارند

در عشق تو از يكيكشان بالاتر

كورس احمدي

خیلی وخته که دلم هواته داره گلکم

وختشه یه دسه گل برات بیاره گلکم

چقده بشت بگم پنجره یه وا نکنی

نکنه چش بخوری یه وخ دواره گلکم

 اگه سفره ی دلته پیش خودم وا نکنی

 چه میدانم چه میگی با هر اشاره گلکم

په خدا  او  دهنه برای چه داده به تو ها؟

 حرف بزن با او لبای خوشقواره گلکم

تالی یه موته به دنیا نمیدم گش کسگم

 آخه روشنای دلم شوای تاره گلکم

 چقده بشت میاد  ایی پیرن خاکستری

 میمانی به تنگی ی دل ییواره گلکم

 راس راسی دلت میا تو کوچه ها ولم کنی؟

 تو نواشی رو دلم کی سر بذاره گلکم؟

 اگه ما نمیرسیم به همدیه گله نکن

 عشق اگه رسیدنه بی اعتباره گلکم

 تا منم بنیشم و یه غزل تازه بگم

به ایی ابرگه بگو یه کم بواره گلکم...